การจัดการความรู้คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มรภ.ภูเก็ต KM For Science and Technology Blog

วันอังคารที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ. 2556

จดหมายข่าวจาก ScienceKM ฉบับที่ 8 เดือนกรกฏาคม 2556

ภาษิตคำคม KM

Knowledge resides in the users and not in the collection.

ความรู้อยู่ในผู้ใช้ ไม่ใช่อยู่ในแหล่งรวมความรู้ (Y. Maholtra)

KM is a Journey, not a destination.

การจัดการความรู้เป็นการเดินทาง ไม่ใช่เป้าหมายปลายทาง (Warick Holder, IBM, 20 Nov 2003, Chiangmai)

A little knowledge that acts is worth more than much knowledge that is idle.

ความรู้เพียงเล็กน้อยเพื่อปฏิบัติมีค่ามากกว่าความรู้มหาศาลที่อยู่เฉย ๆ (Kahlil Gibran)

Knowledge is a key asset, but it is often tacit and private.

ความรู้เป็นสินทรัพย์สำคัญ แต่บ่อยครั้งความรู้เป็นสิ่งฝังลึกและเป็นสินทรัพย์ส่วนบุคคล

Knowledge is not what you know, but is what you do.

ความรู้ไม่ใช่เพียงการรู้ แต่เป็นการกระทำ

Successful knowledge transfer involes neither computers nor documents but rather interactions between people.

การถ่ายทอดความรู้สำเร็จได้ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์หรือเอกสาร แต่เป็นเรื่องของปฏิสัมพันธ์ระหว่างคน (Mason & Mitroff, 1973)

Shift from error avoidance to error detection and correction

จงเปลี่ยนจากการหลีกเลี่ยงความผิดพลาด ไปสู่การค้นหาความผิดพลาดและแก้ไข

Knowledge comes from people.

People may have different capacity

for knowledge creation, but equal opportunity to share data that lead to knowledge.

ความรู้มาจากคนคนเราอาจมีความสามารถต่างกันในการสร้างความรู้ แต่ทุกคนมีโอกาสเท่ากันในการแลกเปลี่ยนข้อมูลและประสบการณ์อันจะนำไปสู่ความรู้ (นพ. อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล : ผอ. สถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล - พรพ.)

A little knowledge that acts is worth more than much knowledge that is idle.

ที่มา : http://www.ict.su.ac.th/th/knowledge-management/knowledge-management.html

สวัสดี

Science_KM Team

วันพฤหัสบดีที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2556

จดหมายข่าวจาก ScienceKM ฉบับที่ 7 เดือนมิถุนายน 2556

การจัดการความรู้กับองค์กรแห่งการเรียนรู้

การจัดการความรู้ประกอบด้วย กระบวนการหลัก ๆ ได้แก่ การค้นหาความรู้ การสร้างและแสวงหา ความรู้ใหม่ การจัดความรู้ให้เป็นระบบ การประมวลผลและกลั่นกรองความรู้ การแบ่งปันแลกเปลี่ยนความรู้ สุดท้ายคือ การเรียนรู้ และเพื่อให้มีการนำความรู้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อองค์กร เครื่องมือหลากหลายประเภทถูกสร้างขึ้นมาเพื่อนำไปใช้ในการถ่ายทอดและแลกเปลี่ยนความรู้ ซึ่งอาจแบ่งเป็น 2 กลุ่มใหญ่ ๆ คือ (1) เครื่องมือที่ช่วยในการ “เข้าถึง” ความรู้ ซึ่งเหมาะสำหรับความรู้ประเภท Explicit (2) (2) เครื่องมือที่ช่วยในการ “ถ่ายทอด “ ความรู้ ซึ่งเหมาะสำหรับความรู้ประเภท Tacit ซึ่งต้องอาศัยการถ่ายทอด โดยปฏิสัมพันธ์ระหว่างบุคคลเป็นหลัก ในบรรดาเครื่องมือดังกล่าวที่มีผู้นิยมใช้กันมากประเภทหนึ่งคือ ชุมชนแห่งการเรียนรู้ หรือชุมชน นักปฏิบัติ (Community of Practice : CoP)

การจัดการความรู้กับองค์กรแห่งการเรียนรู้

การจัดการความรู้ หรือ Knowledge Management เป็นเรื่องค่อนข้างใหม่ ซึ่งเกิดขึ้นจากการค้นพบว่าองค์กรต้องสูญเสียความรู้ไปพร้อมๆ กับการที่บุคลากรลาออกหรือเกษียณ อายุราชการ อันส่งผลกระทบต่อการดำเนินการขององค์กรเป็นอย่างยิ่ง ดังนั้นจากแนวคิดที่มุ่งพัฒนาบุคลากรให้มีความรู้มากแต่เพียงอย่างเดียวจึงเปลี่ยนไป และมีคำถามต่อไปว่าจะทำอย่างไรให้องค์กรได้เรียนรู้ด้วย

ดังนั้น การบริหารจัดการความรู้จึงสัมพันธ์กับเรื่อง องค์กรแห่งการเรียนรู้ (Learning Organization) เป็นอย่างยิ่ง หากองค์กรจะพัฒนาตนเองให้เป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ก็จำเป็นจะต้องบริหารจัดการความรู้ภายในองค์กรให้เป็นระบบเพื่อส่งเสริมให้บุคลากรเรียนรู้ได้จริงและต่อเนื่อง หากองค์กรใดมีการจัดการความรู้โดยไม่มีการสร้างบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ให้เกิดขึ้นภายในองค์กร ก็นับเป็นการลงทุนที่สูญเปล่าได้เช่นกัน อย่างไรก็ตาม การบริหารจัดการความรู้ มีความซับซ้อนมากกว่าการพัฒนาบุคลากรด้วยการฝึกอบรม เพราะเป็นกระบวนการที่ต้องดำเนินการต่อภายหลังจากที่บุคลากรมีความรู้ความชำนาญแล้ว องค์กรจะทำอย่างไรให้บุคลากรเหล่านั้นยินดีถ่ายทอด และแลกเปลี่ยนความรู้กับผู้อื่น และในขั้นตอนสุดท้าย องค์กรจะต้องหาเทคนิคการจัดเก็บความรู้เฉพาะไว้กับองค์กรอย่างมีระบบเพื่อที่จะนำออกมาใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ บริษัทยักษ์ใหญ่หลายแห่งในสหรัฐอเมริกายังคงแข่งขันกันหาวิธีบริหารจัดการความรู้ที่เหมาะสมกับตนเอง เพื่อให้อยู่ในโลกของการแข่งขันได้สำหรับประเทศไทยนั้นคงเป็นเรื่องท้าทายสำหรับผู้บริหารที่จะหายุทธวิธีในการดึงความรู้ออกมาจากตัวบุคคล และการกระตุ้นให้บุคลากรถ่ายทอดความรู้ให้เพื่อนร่วมงาน ซึ่งการถ่ายทอดความรู้บางประเภทนั้น การฝึกอบรมอาจจะไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด อุปสรรคที่มักพบอยู่เสมอของการบริหารจัดการความรู้คือพฤติกรรม "การหวงความรู้" และวัฒนธรรม "การไม่ยอมรับในตัวบุคคล" หากองค์กรสามารถกำจัดจุดอ่อนทั้งสองอย่างนี้ได้การบริหารจัดการความรู้ก็มิใช่เรื่องยากจนเกินไป สืบเนื่องจากการปฏิรูประบบราชการครั้งสำคัญที่ผ่านมาเมื่อเดือนตุลาคม 2545 ได้มีการวางกรอบแนวทางการบริหารราชการแผ่นดินไว้อย่างชัดเจน ซึ่งรวมถึงการประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ.2546 เป็นเรื่องของการกำหนดขอบเขต แบบแผน วิธีปฏิบัติ โดยเฉพาะมาตรา 11 ได้กำหนดเป็นหลักการว่าส่วนราชการต้องมีหน้าที่ในการพัฒนาความรู้เพื่อให้มีลักษณะเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้อย่างสม่ำเสมอ พร้อมทั้งสร้างความมีส่วนร่วมในหมู่ราชการให้เกิดการแลกเปลี่ยนความรู้ซึ่งกันและกัน

CoP(Community of Practice)

ชุมชนนักปฏิบัติ คือ อะไร คือ ชุมชนที่มีการรวมตัวกัน หรือเชื่อมโยงกันอย่างไม่เป็นทางการ โดยมีลักษณะดังนี้

- มีประสบปัญหาลักษณะเดียวกัน

- มีความสนใจในเรื่องเดียวกัน ต้องการแลกเปลี่ยนประสบการณ์จากกันและกัน

- มีเป้าหมายร่วมกัน มีความมุ่งมั่นร่วมกัน ที่จะพัฒนาวิธีการทำงานได้ดีขึ้น

- วิธีปฏิบัติคล้ายกัน ใช้เครื่องมือ และภาษาเดียวกัน

- มีความเชื่อ และยึดถือคุณค่าเดียวกัน มีบทบาทในการสร้าง และใช้ความรู้

- มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากกันและกัน

- อาจจะพบกันด้วยตัวจริง หรือผ่านเทคโนโลยี

- มีช่องทางเพื่อการไหลเวียนของความรู้

- ทำให้ความรู้เข้าไปถึงผู้ที่ต้องการใช้ได้ง่าย

- มีความร่วมมือช่วยเหลือเพื่อพัฒนาและเรียนรู้จากสมาชิกด้วยกันเอง

- มีปฏิสัมพันธ์ต่อเนื่อง

- มีวิธีการเพื่อเพิ่มความเข้มแข็งให้แก่สายในทางสังคม

ทำให้เพิ่มพูนความรู้ที่ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ในระดับที่ง่ายที่สุด ชุมชนนักปฏิบัติ คือ คนกลุ่มเล็กๆ ซึ่งทำงานด้วยกันมาระยะหนึ่ง มีเป้าหมายร่วมกัน และต้องการที่จะแบ่งปันแลกเปลี่ยนความรู้ ประสบการณ์จากการทำงาน กลุ่มดังกล่าวมักจะไม่ได้เกิดจากการจัดตั้งโดยองค์การ เป็นกลุ่มที่เกิดจากความต้องการทางสังคม และความพยายามที่จะทำให้บรรลุผลสำเร็จ เป็นกลุ่มที่ไม่มีอำนาจ ไม่มีการกำหนดไว้ในแผนภูมิโครงสร้างองค์กร และอาจจะมีเป้าหมายที่ขัดแย้งกับผู้นำองค์กร ในหนึ่งองค์กรอาจจะมีชุมชนนักปฏิบัติจำนวนมาก และคนคนหนึ่งจะเป็นสมาชิกในหลายชุมชน ชุมชนนักปฏิบัติมีความสำคัญอย่างไร เครือข่ายความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นทางการ เกิดจากความใกล้ชิด ความพอใจ และพื้นฐานที่ใกล้เคียงกัน ลักษณะที่ไม่เป็นทางการจะเอื้อต่อการเรียนรู้ และการสร้างความรู้ใหม่ๆ มากกว่าโครงสร้างที่เป็นทางการ คำว่า ปฏิบัติ หรือ practice ใน CoP ชี้จุดเน้นที่ การเรียนรู้ซึ่งได้รับจากการทำงาน เป็นหลัก เป็นแง่มุมเชิงปฏิบัติ

เเนวคิด

- CoP เป็นกลไกของการไขว่คว้าหาความรู้เข้าหาตัว มากกว่าการรวบรวมความรู้ เพื่อส่งมอบให้ผู้อื่น

- CoP เป็นเรื่องของการเรียนรู้ เพื่อเป็นคนทำงานที่เก่งขึ้น มิใช่แค่เรียนรู้ว่า จะทำงานอย่างไร หรือเรียนรู้แต่เรื่องที่เป็นนามธรรม

- การเป็นสมาชิกของ CoP คือ มีส่วนร่วมในชุมชนนั้น อย่างมีความหมาย CoP ควรเชื่อมโยงกับเป้าหมายหลักขององค์กร

ที่มา : http://www.ict.su.ac.th/th/knowledge-management/knowledge-management.html

วันศุกร์ที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2556

ภาพกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี และ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต

เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2556 คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี เข้าร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับ คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต โดยมีการดำเนินกิจกรรม KM แลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์การเรียนการสอน

รายงานสรุปองค์ความรู้จากกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้

คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี

และ

คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต

ประเด็นความรู้ : การเรียนการสอนทางด้านสาขาวิชาเทคโนโลยีคอมพ์พิวเตอร์และสารสนเทศ

หัวข้อการจัดการความรู้ : แลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์การเรียนการสอน

สรุปองค์ความรู้ที่ได้ :

1. เด็กที่เข้ามาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยราชภัฏมักเป็นเด็กที่ระดับความรู้อ่อน จึงต้องใช้ความพยายามของอาจารย์อย่างมากในการสอนนักศึกษา

2. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานีมีการเปิดรับนักศึกษาที่จบมาจากระดับชั้น ปวช.,ปสว. ทำให้ทางคณะต้องเปิดสาขาเพิ่มเพื่อรองรับความต้องการและรายวิชาที่เหมาะสมสำหรับนักศึกษากลุ่มนี้

3. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานีมีการเปิดรายวิชาที่ลงทะเบียนให้กับนักศึกษาแบบให้นักศึกษาเลือกลงทะเบียนเอง แต่ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ตเปิดการลงทะเบียนให้นักศึกษาแบบบังคับตามรายวิชาการเรียน

4. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี อาจารย์มีจำนวนชั่วโมงสอนเยอะและจำนวนอาจารย์ไม่เพียงพอ จึงจำเป็นต้องจ้างอาจารย์อัตราจ้าง โดยใช้งบประมาณของมหาวิทยาลัย แต่มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ตจ้างอาจารย์อัตราจ้างโดยเงินมหาวิทยาลัย 20% และเงินของคณะ 80%

5. คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ยังไม่มีโครงการที่จะเปิดสอนในระดับปริญญาเอก

6. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ระบบการเรียนการสอนแบบ e-Learning ยังไม่ได้มีการนำมาใช้มาก

นางสาวธิราธร เกตุสัตบรรณ

ผู้จดบันทึก

รายงานสรุปองค์ความรู้จากกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การเรียนการสอนทางด้านสาขาเทคโนโลยีอุตสาหกรรม

รายงานสรุปองค์ความรู้จากกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้

คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี

และ

คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต

ประเด็นความรู้ : การเรียนการสอนทางด้านสาขาเทคโนโลยีอุตสาหกรรม

หัวข้อการจัดการความรู้ : แลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์การเรียนการสอน

สรุปองค์ความรู้ที่ได้ :

1.มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานีเปิดรับนักศึกษาที่เรียนจบระดับ ปวช./ปวส. โดยเปิดสาขาวิชาที่เหมาะสม พร้อมทั้งให้คำปรึกษาแนวทางการเรียนต่อเพื่อให้ตรงกับสายวิชาที่เรียนมา

2. การฝึกงานของคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานีนั้น เน้นให้นักศึกษาชั้นปีที่ 2 ไปฝึกงาน เพื่อนักศึกษาได้มองเห็นแนวทางในการประกอบอาชีพต่อไป

3. คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี รับสมัครนักศึกษาไม่จำกัดจำนวน แต่สาขาเทคโนโลยีอุตสาหกรรม คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต เปิดรับสมัครได้ 50 คนเท่านั้น

4. การขอทุนสำหรับวิจัยของมหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี มีหลายขั้นตอนและเป็นไปได้ยากในการขอทุนวิจัย

5. นักศึกษาของสาขาวิชาเทคโนโลยีอุตสาหกรรม คณะวิทยาศาสตร์ฯมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต มักจะติด 0 ในวิชาแกนหลักของสาขาวิชา

6. คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี พยายามช่วยเหลือนักศึกษาที่เข้ามาเรียนให้สามารถเรียบจบทุกคน จึงมีนักศึกษาที่โดนรีไทน์น้อย แต่คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ตนั้น แต่ละปีมีจำนวนนักศึกษาที่โดนรีไทน์ 700 กว่าคนต่อปี

7. นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี มีนักศึกษาทั้งลาว เวียดนาม และชาติอื่นๆมาเรียนพอสมควร

นางสาวมัญชุพร พร้อมมูล

ผู้จดบันทึก